Mit o Dzieciach Alcaróna i Isairii i stworzeniu ludzi

Po stworzeniu kości świata i jego oddechu, Alcarón i Isairia trwali razem w harmonii, otuleni spojrzeniem Sélëne. Z ich jedności nie powstała namiętność, lecz zamysł, a z niego – czworo boskich dzieci, urodzonych nie z ciała, lecz z idei i potrzeby dopełnienia świata.

Oruel

Pierwszy narodził się Oruel, ich syn zrodzony z spojrzenia ziemi i nieba.

Z jego dłoni wypłynęły rzeki, z jego stóp wytrysnęły źródła, a z jego głosu spadł pierwszy deszcz. On dał światu wodę – żywioł łączący twardość skał z ulotnością powietrza.

Tam, gdzie szedł, rodziły się jeziora i oceany.

Sarima

Druga przyszła Sarima, córka zrodzona z westchnienia Isairii i milczenia Alcaróna.

Ona ułożyła pogodę – sprawiła, że niebo się zmienia.

Jej oddech przynosi chmury, burze, ciepło i chłód.

To ona uczy równowagi między światłem a ciemnością, między dniem a nocą.

Jest zmienna, ale nie chaotyczna – jak wola matki i rytm ojca.

Trzecie dziecko to Dravien, syn urodzony z cienia między korzeniem a wiatrem.

To on stworzył zwierzęta – najpierw te, co pełzają, potem te, co biegają, a na końcu te, które unoszą się między drzewami.

Zwierzęta są jego myślami – każde ma cechę jego snów.

Mówi się, że zwierzęta czują jego obecność w lesie, nawet jeśli nikt go nie widzi.

Dravien

Czwarta i ostatnia zrodziła się Velara – córka cicha, ale najbliższa Sélëne. To ona powołała do istnienia ludzi, nie jako stworzenia na obraz bogów, lecz jako równoważących. Ludzie są słabi jak wiatr, ale uparci jak skała. Velara dała im ogień z pioruna, język z szumu rzeki i sen z księżyca. W ludziach zawarła wszystkie żywioły – dlatego są tak niestali.

Velara

Ale Velara uczyniła coś więcej, z ostatniego tchnienia po stworzeniu ludzi, wyłoniła duchy bezcielesne byty, które poruszają się między światami.

Jedne są światłe i prowadzą, inne – mętne i wiodą na manowce.

Duchy są echem jej zamyślenia nad tym, co niewidoczne

Tak oto:

• Oruel przyniósł wodę.

• Sarima nadała pogodę.

• Dravien stworzył zwierzęta.

• Velara powołała do życia ludzi i duchy

Cztery dzieci, cztery strony istnienia, lecz każde nosi w sobie cząstkę rodziców i ślad Sélëne. Kapłani uczą, że ludzie są ostatni nie dlatego, że najmniej ważni – ale dlatego, że muszą pamiętać wszystko, co było przed nimi.

Modlitwa Estellańska do Boskiego Rodzeństwa

Oruelu, który napełniasz świat wodą, niech Twoje rzeki płyną w nas, niech Twoje źródła gaszą pragnienie naszego ducha, niech Twój deszcz oczyszcza ścieżki, którymi kroczymy.

Sarimo, która przynosisz zmienność i równowagę, niech Twoje chmury uczą nas ciszy, niech Twoje burze dają nam siłę, niech Twój oddech prowadzi nas między światłem a cieniem.

Dravienie, który kształtujesz życie poza myślą, niech Twoje stworzenia przypominają nam o dzikości, niech ich oczy dostrzegają to, co ukryte, niech ich ścieżki splatają się z naszymi w harmonii świata.

Velaro, której ręka dała ludziom istnienie, niech Twój płomień rozświetla naszą drogę, niech Twój język uczy nas mądrości w słowie i ciszy, niech Twój sen przypomina nam, że wszystko jest snem Sélëny.

Niech Boskie Rodzeństwo trwa w równowadze, niech ich dzieła żyją w nas, niech nasze życie będzie ich echem.

Que todo se haga equilibrio.

Modlitwa Skarlandzka do Boskiego Rodzeństwa

Oruelu, Panie Rzek, Twoja woda niesie życie i pamięć, niech Twoje źródła prowadzą nasze kroki, niech Twój deszcz przypomina nam o odnowie.

Sarimo, Pani Wiatru, Twoje burze rozdzielają chaos i porządek, niech Twój oddech utrzymuje równowagę, niech Twoje zmiany uczą nas trwania.

Dravienie, Strażniku Bestii, Twoje stworzenia niosą mądrość bez słów, niech ich instynkt prowadzi nas ku prawdzie, niech ich ścieżki uczą nas ruchu i spoczynku.

Velaro, Matko Ludzi, Twoja ręka tka ścieżki śmiertelnych, niech Twój ogień budzi nas z ciemności, niech Twój język niesie nam pieśń wszechświata.

Boskie Rodzeństwo, dzieci zamysłu, niech Wasza obecność wypełnia świat, niech Wasza moc prowadzi nas ku harmonii.

Así sea.